15 Mayıs 2015 Cuma

Y.

Demek ki sönmemiş, kalmış içimde bir alevlenmelik çıtırtılar. Nefesi değdiği an harlandı. Ouzo veren itfaiyenin hortumunu seveyim.

En çok da dudakları, deli gibi öpmek istediğim de kendimi tutmak zorunda olduğum dudakları.
Biraz da gözleri, yanlış anlamasın diye bakamadığım gözleri...
Özlemişim hepsini.

En güzel günlerim,
En büyük pişmanlıklarım,
En kötü anılarım...

Ameliyatlı yerime denk geldin yine be...



 

Hiç yorum yok: